Niets menselijks is ons vreemd

Vandaag. De dag van dertig graden. De dag van de races voor de echte grandstand. De dag dat kaartjes voor het roeispektakel in de boot van Thijs een fortuin kostten. Nòg een boot van Thijs die trouwens een fortuin waard is. Calisto is alweer een stukje kwijt. Na het Bernini Mysterie, het Boegbal-mysterie.

Hannes O viel bijna letterlijk uit de boot, en Tim rook zijn kans om na een lichte ochtendtraining, met Thijs nog een spelletje roeien te doen...

Deze middag heb ik de halve dag rust omgevormd tot een halve dag boottocht doen en eilanden kijken.

Na 'La Isla Bonita', een Isola Bella en een Isola Superiore.

 

Tabarca, eilanden, ik droom er weg van ...

The swan lake(I)

Er was eens een witte zwaan

en roeiers 

op het zwanenmeer.

 Aan de kant, daar is de lente in het land,

 

en ben ik naarstig op zoek naar Peters, wolven, Romeo's en Julietten voor een volgende blog.

"Vroeger stak ik die mannen allemaal in mijnen broekzak" (zie link)

Vanuit Italië was er niets Gent-Wevelgem te kijken. Maar, eerlijk is eerlijk, ik ben blij met de winnaar. Hij mag op de koffie komen! http://www.sporza.be/cm/sporza/wielrennen/110327_GW_verslag 
Overigens, Els Belmans is tijdens haar eerste piste WK in Apeldoorn vierde geworden in de scratch. Voor de niet-ingewijden: koersen in een bende vrouwen op de piste in ronden van 250 meter. Dat vind ik straf!

De heuvels zijn hier mooi, zo ook het weer en het eten. Het meer is een 'swan lake'. Van de witte zwanen komt hier binnen enkele dagen een foto, en voor de 'Black Swan' moet je echt naar de cinema gaan. Aronofski is na 'Requiem for a Dream' nog een keer volledig los gegaan...

De nieuwste lente!

Bij het begin van elke nieuwe lente denk ik dikwijls  aan de lessen literatuurgeschiedenis in mijn  middelbare school, het Stedelijk Lyceum Linker Oever.

Dààr lazen we dat 'een nieuwe lente een nieuw geluid' heeft, zoals Herman Gorter schreef in 'Mei'. 

De hele rij van 'Heer Halewijn' over 'De pruimenboom' tot 'Slaap maar' zijn absolute aanraders. Maar ik geef jullie zelf de kans om ervoor te kiezen ze te lezen of te hérlezen. Ontmanteld van schoolse dwang kunnen gedichten plots een pak interessanter worden.

Hieronder staat mijn favoriet sedert jaren. Lees, kijk en voel. Het is een 'voel-gedicht'....

(Zie ik hou van je, Herman Gorter, 1890)

Aanwezig. Check.

Aan mijn liefste roeivrienden uit Seneffe,

Ondertussen is jullie eerste strijd van het nieuwe jaar gestreden. Het was een lange rit. Mijn kaars brandde om jullie van meewind en zon te voorzien. 

Ik kijk alvast uit naar plekken, tijden en verschillen. Maar eigenlijk hoop ik voor iedereen dat het een waar genot was. Dat het een fijn bestede zondag was. Dat je bij het ingaan van de lente nòg eens voelde waarom je roeien die ene onuitwisbare liefde noemt. Dat je een streepje geluk hebt gescoord vandaag. Dàt wens ik je.

Wie laatst zont, zont het best!

Op de laatste dag van de laatste week van de kortste maand.  Februari, stel u voor, Belgische winter break aan 25°. Zonovergoten. Om onze uit-de-hand-gelopen hobby te beoefenen. Geluk schuilt hem in kleine dingen, maar ook in de zon...

Lichte roeivrouwen!

Even kleur bekennen, ik heb de beleefdheidsregels aan mijn lange Spaanse laars gelapt.  Botten tot ver over de knieën kleuren hier mee het zuiderse straatbeeld. "Volgend jaar, botten tot tegen de billetjes", dixit Bram D. Ik geloof hem, hij kan het weten....

Om ontsporingen over de Spaanse flair en fauna uit de weg te gaan, de twee lichte dames. 

Evi en Jo. Het accent van Evi is eerder Antwerps, en de tongval van Jo heroriënteert zich momenteel. De beide vrouwen brengen zichzelf én de ander in en op (de) balans. Ik noem het de pluimpjes van het roeien. Ze doen getallen op de weegschaal verschijnen waarvan ikzelf me niet eens in de verste verte kan herinneren wanneer ze op mijn weegschaal stonden. Zij zijn niet voor niets de lichte vrouwen dubbeltwee van het Belgisch roeien!